Η ιδέα της Γενικής Συμμετοχικής είναι κάτι που τριβελίζει το μυαλό μου εδώ και μερικές εβδομάδες.
Ξεκίνησε όταν βρισκόμουν σε κάποιους φίλους, του “αντιεξουσιαστικού” ας πούμε χώρου, όχι ότι έχει καμμία σημασία αυτό, είναι σχετικό στο πρόβλημα που προσπαθούσαν να λύσουν.
Υπάρχουν κάποια βιβλία, τα οποία κανένας εκδοτικός οίκος δε φέρνει στην Ελλάδα. Έτσι χάνουμε αν θέλετε πνευματικό κεφάλαιο, αν μη τι άλλο, χάνοντας πρόσβαση σε ιδέες. Τα παιδιά λοιπόν συζητούσαν το πόσο πιθανό θα ήταν αν ξεκινήσει κάτι σαν εκδοτικός οίκος, σε συνεργσία ίσως με κάποιο έντυπο, για να εκδίδει τέτοια βιβλία. Είχαν στα χέρια τους μόνο ηλεκτρονικές μεταφρασμένες εκδόσεις μερικών απο αυτά τα βιβλία. Τα είχαν κάποιοι μεταφράσει, και έμενε να βρεθεί κάποιος να τα εκδόσει.
Εκεί σκέφτηκα πρώτη φορά το όνομα Γενική Εκδοτική Α. Ε.
Είχα στο νού μου το εξής, αν και δεν το είπα εκείνη τη στιγμή. Σκεφτηκα ένα web site, στο οποίο οποιοδήποτε εγγεγραμένο μέλος θα μπορούσε να κατεβάσει της ηλεκτρονικές versions αυτών των βιβλίων. Με μια ελάχιστη συμμετοχή κάποιου απόλυτα συμβολικού ποσού, για να υποστηριχθούν τα κόστη του web site και της κάποιας μετάφρασης.
Οποιαδήποτε στιγμή, θα μπορούσε οποιοδήποτε μέλος, να συνεισφέρει προς την physical έκδοση κάποιου βιβλίου. Σκέφτομαι ότι τα κόστη θα βρίσκονται κάπου, αναλυμένα, καθώς και το status της έκδοσης του κάθε βιβλίου στο site. Ένα συμμετοχικό λοιπόν κύκλωμα το οποίο αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας τη μετάφραση και την έκδοση ενός βιβλίου. Όταν τα κόστη συμπληρωθούν, το βιβλίο εκδίδεται, και τα όποιο κέρδος μοιράζεται στους συμμετέχοντες ανάλογα την αρχική συνεισφορά τους -> Γενική Εκδοτική …
Εκείνες τις μέρες, και με αφορμή τα της οικονομικής κρίσης κτλ. κτλ. φτώχειας, ανέχειας κτλ. σκεφτόμουν ένα άλλο ρομαντικό σχέδιο.
Η μάστιγα των τιμών, αφείλεται στο μεσάζοντα. Στη Λακωνία πετάμε τα πορτοκάλια, και στην Αθήνα πληρώνω το χυμό κοντά 2 Ευρώ. Δε θα ήταν πιο βολικό, ένα φορτηγάκι να πηγαινοέρχεται κάθε Πέμπτη στη Λακωνία, και να φέρνει φρέσκα πορτοκάλια, κατευθείαν απο τον παραγωγό; Μοιρασμένα τα κόστη ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως και το κόστος ενός βιβλίου.
Το προχώρησα, σε μια νέα δομή αν θές οργάνωσης μιας επιχείρησης, της οποίας ο στόχος δεν είναι το κέρδος, αλλά η αποφυγή του κόστους. Συμμετέχουμε όπως μπορούμε σε μια διαδικασία της οποίας το αποτέλεσμα θέλουμε όλοι. Εργαζόμαστε ή πληρώνουμε για την ομάδα μας, η οποία εργάζεται για εμάς.
Αυτό το όνειρο ονόμασα στο μυαλό μου Γενική Συμμετοχική Α. Ε.
Αυτό θα είναι το Νομικό Πρόσωπο μιας “εταιρίας“, σκοπός της οποίας είναι να φέρει συμμετοχικά εις πέρας αυτά που χρειάζεται να γίνουν για να γίνει … το οτιδήποτε.
Σκεφτόμουν αυτό το μοντέλο, εφαρμοσμένο σε ένα Δήμο. Σε συνδιασμό με Οικολογικές οργανώσεις, σκέφτομαι ότι το θερμοκήπιο του Δήμου Πετρούπολης που μένω, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για υδροπονική, ή απλή καλλιέργεια, ο γύρω χώρος του βουνού θα μπορούσε να έχει φωτοβολταϊκά, όλα διαθέσιμα στους πολίτες του δήμου, με τον ίδιο τρόπο. Της γενικής συμμετοχής.
Σκέφτομαι ένα δήμο, ο οποίος σε κιόσκια πουλάει ή διανέμει σε πολίτες αγαθά, επιλεγμένα απο αυτούς, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στη διαδικασία που τα παρήγαγε. Ένα δήμο ο οποίος έχει σημεία όπου μπορείς να αφήσεις ή να πάρεις ένα βιβλίο για να διαβάσεις ή για να μοιραστείς με άλλους. Όπου το χρήμα έχει λιγότερη σημασία, και κάποια πράγματα είναι πραγματικά ελεύθερα.
Αυτο είναι το νέο όνειρό μου, η Γενική Συμμετοχική Α. Ε.
Και το αφήνω εδώ για να το διαβάσετε κι εσείς, ως ο πρώτος που συνεισφέρει :]
Καλό μας βράδυ συνέταιροι.