Καιρός να φεύγουμε …
Σας τυχαίνει συχνά να έρχεται κάποια στιγμή που το μόνο που θέλετε είναι να την κάνετε; Κάποιες μέρες απο κείνες που ξυπνάς το πρωί, και το ξέρεις οτι θα είναι μια σκατένια μέρα;
Χτές βράδυ διάβαζα τα “ημερολόγια μοτοσυκλέτας” στη βεράντα (ναί, έχω μια ιδιέταιρη αδυναμία στη βεράντα μου…) και καθώς ο Τσέ περιέγραφε διαδρομές και εικόνες, ήμουν εκεί μαζί του, τρικάβαλο στην Ποδερόσσα, κάπου ανάμεσα στον Καμ-Μπάκ και τον Τσέ. Ίσα-ίσα για να χαλαέι το κέντρο βάρους της παραφορτωμένης Norton και να κοιτάμε τα πλαινά του δρόμου με λίγο περισσότερο δέος.
“Κρύβει πόνο, ένα τέτοιο ταξίδι στα παλιά” λέει ένα τραγούδι του Παπάζογλου, γεμάτο σοφία 
Μου’ρθε έτσι ξαφνικά καθώς διάβαζα, και είχα ξεκινήσει το δικό μου ταξίδι στις αναμνήσεις την ίδια στιγμή που προσέχαμε μη πέσουμε πάλι απ’την Ποδερόσσα … πάνω απ’τον ορίζοντα στις αναμνήσεις του Τσέ έβλεπα σαν σε ταινία τις δικές μου. Μια εικόνα, δύο ιστορίες. Παράλληλες διαφορά πενήντα χρόνια, ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους, αλλά παράξενα δεμένες στην ίδια εικόνα.
Ίσως να μη χρειάζεται να κάνεις ένα ταξίδι 8-μισι χιλιάδες μίλια στη νότια αμερική για να φτάσεις στη συνειδητοποίηση. Ίσως μπορείς να το κάνεις και σα λαθρεπιβάτης, στο ταξίδι κάποιου άλλου, χρόνια πρίν, απλώς το μεταφορικό σου μέσο για να κάνεις μέσα απο ‘κείνο το δικό σου μικρό ταξίδι στο χρόνο και τη σκέψη σου. Είναι παράξενα ταξίδια αυτά, υπάρχουν μόνο για να υπάρχουν, χωρίς σημασία το τέλος τους.
Πάντα τρέφω μια αδυναμία για τέτοιου είδους μάταιες αναζητήσεις. Πολλά ταξίδια αξίζει να τα κάνεις, μόνο και μόνο για το τέλος τους. Αξίζουν γιατί φτάνεις κάπου. Σα να καβαλάς τρένα και αεροπλάνα για να φτάσεις σε κάποιον ή κάτι που σου λείπει, έστω για ένα βράδυ, για μιά βόλτα στο πάρκο.
Υπάρχουν και τα άλλα ταξίδια όμως, σαν το μικρό δικό μου χτες το βράδυ. Ταξίδια που υπάρχουν χωρίς συγκεκριμένο τέλος. Που αξίζουν μόνο για τις εικόνες στη διάρκειά τους, στην πραγματικότητα μικρές άβουλες ανασκοπήσεις του παρελθόντος. Υπάρχουν για να μην ξεχνάς ποτέ απο που ξεκίνησες κι απο που πέρασες. Που νόμιζες οτι ήθελες να φτάσεις, απο που πέρασες, και που έφτασες τελικά.
Όχι απ’τα ταξίδια που θες να κάνεις συχνά αν φοβάσαι τη συνειδητοποίηση κολλητέ …
Το βάρυνα λίγο σήμερα, συγνώμμη. Ως αύριο, πολύ καλή μέρα μας.
Ο:]