London calling …
Παράξενο πρωινό σήμερα …
Έξω έχει συννεφιά. Όχι την Ελληνική, βροχερή συννεφιά που ξέρουμε, αλλά μια στενάχωρη, μουντή συννεφιά της Αγγλίας. Λονδρέζικο πρωινό είπε ο τύπος στο ραδιόφωνο.
Κάτι τέτοια πρωινά θυμάμαι κατηφόριζα μετα πόδια προς το πανεπιστήμιο - δεν παίζανε και πολλά λεφτά τότε, οπότε βγάζαμε απ’τα εισητήρια του λεωφορείου κι απ’ όπου αλλού μπορούσαμε να κόψουμε έξοδα … φοιτηταριό 
Είχε ένα μόνιμο ψιλόβροχο εκεί, ψιχάλα που δεν την ένιωθες πάνω σου, ήταν παντού στην ατμόσφαιρα, μια μόνιμη υγρασία που έκανε ενα στρώμα πάνω σου και έκανε τα κόκαλά σου να πονάνε το βράδυ που γυρίζαμε στο σπίτι και καθόμασταν δίπλα στο ψεύτικό μας τζάκι με γκάζι.
Περπάταγα μέσα στο ψιλόβροχο, με τ’ακουστικά στα αυτιά με μελαγχολική μουσική. Ταιριαστό για την περίσταση τότε. Κάπως έτσι ήταν και το σημερινό. Μέσα στην κίνηση της Αθήνας, ανάμεσα σε ξυνισμένα μούτρα ταξιτζήδων και αγουροξυπνημένων υπαλλήλων που πήγαιναν εκνευρισμένοι στη δουλειά. Ένας απ’αυτούς ήμουν κι εγώ.
Μέρα για Σωκράτη Μάλαμα σήμερα λοιπόν. Απαλή, ήρεμη, μελαγχολική μουσική και ονειρικά λόγια, που γλυκαίνουν λίγο τη διάθεση.. ζεστός καφές, τσιγάρο … υπομονή. Το καλοκαίρι κοιτάει απ’τη γωνία, σαν υπόσχεση για καλύτερες μέρες που όλο ζυγώνει κι όλο ξεμακραίνει ταυτόχρονα. Χαμόγελα και χάχανα ανέμελα απο ξανθά κορίτσια λουσμένα στον ήλιο και την άμμο.
Ως τότε λοιπόν …
O:]