anjelinio

Κάποιο απο αυτά τα τελευταία βράδια βρέθηκα στα γραφεία της μικρής εταιρίας ενός φίλου απ’το πανεπιστήμιο. Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε μια παρέα απο ανθρώπους οι οποίοι προέρχονταν απο διαφορετικό περιβάλλον, όλοι σπουδάσαμε κάτι διαφορετικό, και κρατήσαμε την επαφή μας στη διάρκεια των χρόνων. Συχνά λοιπόν συναντιόμαστε δύο-δύο, τρέις-τρείς και συζητάμε για διάφορα θέματα που φαίνεται να απασχολούν τη γενιά των “γύρω-στα-τριάντα” …

Απ’ότι φαίνεται, οι περισσότεροι είμαστε καλο-πληρωμένοι εργαζόμενοι σε εταιρίες, κάποιοι έφτιαξαν τις δικές τους, και πολύ λίγοι (ένας-δύο) είναι απλοί εργαζόμενοι, ακριβώς πάνω στο μέσο όρο της κοινωνικής τροφικής αλυσίδας.

Έχουμε όλοι όμως τα ίδια βασικά όνειρα για το μεσοπρόθεσμο μέλλον. Μια κάποια οικονομική άνεση, με απώτερο στόχο τη δυνατότητα ενός ανώτερου βιοτικού επιπέδου απο αυτό των γονιών μας. Στην πλειοψηφία τους, οι γονείς μας ήταν μικρο-αστοί, μέτοικοι στην Αθήνα, οι οποίοι πάλεψαν με την ανέχεια κυρίως για να εξασφαλίσουν σε εμάς μια καλύτερη πιθανότητα, κι ένα πανεπιστήμιο.

Συνειδητοποιούμε λοιπόν, οτι είμαστε η πρώτη γενιά μέσα σε αυτόν τον αιώνα, η οποία δεν αντιμετώπισε έναν πόλεμο, την ανέχεια, έχει ένα ανώτερο επίπεδο μόρφωσης και … θέλει περισσότερα

Αυτές οι συνθήκες έχουν υπάρξει στο παρελθόν και αλλού, σε μια χώρα που τώρα τη μισούμε οι περισσότεροι. Η γενιά εκείνη έκανε μεγάλο ντόρο στα επερχόμενα χρόνια, όταν πλέον έφτασαν στα “γύρω-στα-τριάντα”. Τώρα τους ξέρουμε σαν baby-boomers.

Κι εδώ βρίσκεται το ερώτημα: Είμαστε οι νεο-baby-boomers;; Η αθώα, αν όχι αγαθή γενιά που ξεφεύγει απ’την ανέχεια και στην προσπάθεια να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για τον εαυτό τους ή θα φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για όλους, ή θα καταστρέψουν τον κόσμο;

Η αλήθεια είναι οτι απ’ότι φαίνεται, αρκετοί απο εμάς θέλουν ν’αφήσουν το σημάδι τους στο τομέα στον οποίο εργάζονται, αλλά υπάρχει και μια τάση να ενώσουμε τις δυνάμεις μας παροδικά, και να φτιάξουμε κάτι .. χρήσιμο. Οτιδήποτε.

Κάποιος θέλει να φτιάξει την εφαρμογή που θα μηχανογραφήσει τα δημοτικά της χώρας.

Κάποιος έχει τα μετεωρολογικά στοιχεία της Ελλάδας των τελευταίων 50 χρόνων, και ψάχνει τρόπους να δείξει τις τάσεις αλλαγής του κλίματος, και πως επηρρεάζονται απο τη μόλυνση του περιβάλλοντος.

Κάποιος θέλει, κάποιος θέλει, κάποιος θέλει … φαντάζομαι όμως οτι πάντα κάποιος ήθελε, και πολύ πρίν απο εμάς. Γιατί εμείς να πετύχουμε εκεί που αυτοί απέτυχαν; Ο δυναμικός νέος manager ή τεχνοκράτης, που κουβαλάει την τελευταία γνώση και πιθανώς έχει ένα κάποιο vision, όραμα, πες το όπως θές, μπορεί να μην επαναλάβει τα λάθη του πιθανώς εμπειρικού προκατόχου του;

Κι άλλο ένα βασικό ερώτημα … πόσο θα κρατήσει η επιθυμία μας να βοηθήσουμε τον κόσμο, στα πλαίσια ενός κόσμου που δεν τον νοιάζει αν βοηθηθεί ή όχι; Πόσο θα πάρει στον καθένα απο εμάς να ξεχάσει τις αλτρουιστικές του τάσεις, όταν ο μεγαλούτσικος μισθός του θα του απαιτεί να βρίσκεται στη δουλειά 15 ώρες τη μέρα, και η οικογένειά του θα τον απασχολεί τον υπόλοιπο καιρό; Και οι εκδρομές; Τα ταξίδια; Τι θα γίνει τότε η όμορφη ζωή που ψάχνουμε να φτιάξουμε;

Θέλω να πιστεύω οτι εμείς έχουμε κάτι που δεν είχαν οι προηγούμενοι. Τη δυνατότητα να μάθουμε απ’τα λάθη τους, και την αυτοσυγκράτηση. Δεν είμαστε μια πεινασμένη γενιά, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να διασφαλίσουμε ένα απλώς άνετο επίπεδο ζωής, και το χαρακτήρα να μην χάσουμε τον εαυτό μας στην αναζήτηση του περισσότερου που θα χάσει το κάθε μέτρο.

Τώρα στα 29, και έχοντας πάνω-κάτω μια άνετη ζωή, ευελπιστώ να έχουμε όλοι αυτό το χαρακτήρα Κι αν όχι, αυτοί που τον έχουν να μην αφήσουν τους άλλους να μείνουν πίσω … “with a little help from my friends” που λέγανε και οι beatles.

Σκεφτείτε, και προσευχηθείτε για τη γενιά μας λοιπόν απανταχού baby-boomers των Βαλκανίων, γιατί έχουμε τη δύναμη. Τώρα μένει να αποδείξουμε οτι έχουμε και το χαρακτήρα

Πολύ καλή μέρα σας …

O:]

This entry was posted on Wednesday, June 1st, 2005 at 10:39 am and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.