anjelinio

… κάθεται ξαπλωμένη, ξυπόλητη στον καναπέ, φορώντας γυαλιά ηλίου. Μισοκοιμάται κουρασμένη καθώς τριγυρνώ στο σπίτι μαζεύοντας παρατημένα μπλουζάκια, γκρινιάζει για το κανάλι στην τηλεόραση καθώς μαγειρεύω κάτι πρόχειρο πριν φύγουμε βιαστικά.

Τρώμε στη βεράντα, και σαν παιδάκι λιχούδικο καθαρίζει το πιάτο της. Βοηθάει να καθαρίσουμε και το δικό μου. Παρορμητική και απόλυτη, σίγουρη μέσα στην πίστη της οτι ο κόσμος της ανήκει. Και ο κόσμος όντως της ανήκει, να είστε σίγουροι. Πειραχτήρι μεγάλο, απαιτητική και αδιάλλακτη μα … με ένα μοναδικά χαριτωμένο τρόπο.

Λένε οτι για κάθε έναν απο ‘μας, υπάρχει ένα και μοναδικό ταίρι στον κόσμο. Αν χάσεις την ευκαιρία σου, σου αξίζει η μοναξιά.

Δεν το πιστεύω όμως αυτό. Πιστεύω οτι όλοι είμαστε κατα βάση προιόν απο κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο. Όπως είμαι εγώ, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι, ο ίδιος άνθρωπος, σε διαφορετικό πακέτο. Και κάποια πρότυπα είναι απλώς συμβατά μεταξύ τους. Μαθηματικά …

Πως γίνεται όμως, μέσα σε αυτή την πεζή θάλασσα έλλειψης ρομαντισμού, ένα βλέμμα, μια εικόνα να σε ανεβάζουν στον ουρανό και να σου δίνουν τον κόσμο στα πόδια σου ή να τραβούν το χαλί κάτω απ’τα πόδια σου και να πέφτεις στο κενό; Τί τελικά είναι καλύτερο; Να ζείς ζωή σαν καρδιογράφημα, πολύ ψηλά και πολύ χαμηλά, ή να είσαι ένας πεζός ευτυχής για ολη τη ζωή σου;

Προτιμώ να ζήσω 1 χρόνο, 1 μήνα, μία μέρα έστω μόνο ευτυχισμένος δίχως όρια, παρά να περάσω τη ζωή μου στο 60% του ότι θα μπορούσα να νιώσω. Ίσως κάνω λάθος, ‘ισως πλανάμαι πλάνην οικτρά, αλλά έτσι διαλέγω. Και είμαι ευτυχής για την επιλογή μου, όσο κι αν αναρωτιέμαι αν τελικά είναι επιλογή, ή απλώς ακολουθώ το πρότυπό μου πιστά.

Σας φιλώ για τώρα, δεν έχω άλλα λόγια να γράψω σήμερα.
Πολύ καλή μέρα σας.

This entry was posted on Wednesday, July 27th, 2005 at 1:11 pm and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.