Μια νέα αρχή, ακόμα …
Καινούργιος μήνας λέει σήμερα. Έχω ακούσει τουλάχιστον πέντε “καλό μήνα” ως τώρα, και μόλις μπήκα στη δουλειά. Στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο δρόμο … όπου κι αν βρέθηκα φαίνεται οτι ολόκληρη η ανθρωπότητα λες έχει ψύχωση με το νέο μήνα.
Προσωπικά μισώ το νέο μήνα. Προτιμούσα τον προηγούμενο, που τώρα και επίσημα φαίνεται έναν αιώνα πίσω. Η ανάμνηση είναι πολύ δυνατό πράγμα, μου φαίνεται πολλές φορές οτι η ανάμνηση μιας στιγμής είναι πολύ πιο έντονη και απο την ίδια τη στιγμή ακόμα. Φαντάζομαι είναι το ίδιο που εννούσε ένας τύπος στο βιβλίο του λέγοντας οτι χτίζουμε το παρόν μας, στα θεμέλια του παρελθόντος μας. Χωρίς μνήμη, το παρόν είναι απλώς μια περαστική φούσκα …
Πίσω στο νέο μήνα όμως … αναρωτιέμαι. Ο κόσμος φαίνεται να έχει μια ψύχωση με το τέλος και την αρχή. Υποθέτω οτι δεν μπορούμε να οριοθετήσουμε μια ζωή δίχως μικρούς στόχους, χωρίς μικρές αναμονές και ξεκινήματα. Νέος χρόνος, νέος μήνας, νέα εβδομάδα, νέα μέρα … προσπαθούμε απεγνωσμένα να πείσουμε τον εαυτό μας, συλλογικά, οτι κάτι νέο συμβάινει σε κάθε στιγμή. Μα τις περισσότερες φορές δεν είναι έτσι. Τα πράγματα αλλάζουν στο δικό τους χρόνο και ρυθμό, γελώντας πατρικά μπροστά στη μάταιη προσπάθειά μας να αποδείξουμε το αντίθετο αυταπατώμενοι μαζικά.
Δεν υπάρχει λοιπόν νέος μήνας, δεν υπάρχει νέα μέρα, δεν υπάρχει Σαββατοκύριακο. Υπάρχει ο χρόνος, συγκαλυμμένος απο τα δικά μας αφηρημένα ευφυολογήματα που έχουν σα στόχο να μας βοηθήσουν να εκλογικεύσουμε αυτό που το μυαλό μας δε φτάνει απο μόνο του, το άπειρο. Υπάρχουμε και ‘μεις, και οι άνθρωποι τριγύρω μας, και αυτά που αισθανόμαστε, και αυτά που ζούμε καθημερινά χαμένοι πίσω απο αφηρημένες έννοιες και ελπίδες που μας προστατεύουν απ’την πραγματικότητα που δε θέλουμε να καταλάβουμε … όπως δε θέλω κι εγώ να καταλάβω οτι ένα καλοκαίρι πέρασε, ένας έρωτας ίσως χάθηκε πριν αρχίσει, ίσως και δύο, οτι οι εικόνες που κουβαλάω στο μυαλό μου και η γαλήνη των τελευταίων 22 ημερών έχουν πλέον τελειώσει, είναι κάπου πίσω μου και τώρα μπορώ μόνο να τις κουβαλάω μαζί μου και που και που να τις κρυφοκοιτάω, όπως ο φαντάρος κοιτάζει με ένα λυπημένο χαμόγελο τη φωτογραφία της κοπελιάς του όταν νομίζει οτι δεν αντέχει πια …
Καλό μήνα λοιπόν; Μια νέα αρχή, προ-άγγελος άπειρων νέων αρχών. Ίσως σε όλες αυτές τις νέες καθημερινές αρχές μας να βρώ και βρείτε μια που θα είναι η τελευταία νέα αρχή, η νέα αρχή που δε θα’χει τέλος …
Καλημέρα μας
Ο:]