anjelinio

” Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα. Ανασαίνει η πόλη τη μορφή σου, γυρνάει μες στο μυαλό μου η θύμησή σου … ”

Πρώτη Φθινοπωρινή μέρα σήμερα. Λίγο η συννεφιά, λίγο το ψιλόβροχο, κι όλοι φαίνονται πιο σκεφτικοί, λίγο πιο μελαγχολικοί. Σημάδι η μέρα οτι το καλοκαίρι τελείωσε, παρ’ όλη την επιμονή του να μη μας αφήσει ως τώρα.

Σήμερα είναι επίσης και η τελευταία ουσιαστικά μέρα μου στη δουλειά. Ένας χρόνος πέρασε - αν δεν κάνω λάθος ένας χρόνος ακριβώς. Πολλά περάσαμε εδώ, καλά, κακά, γέλια και χάχανα, εκνευρισμός και φωνές, τσιγάρα στη βεράντα και στις κρύες σκάλες.

Νομίζω οτι πάω σε μια άλλη εταιρία, οπου θα βρώ ένα πιο “συμβατό” περιβάλλον με αυτό που αναζητούσα. Θα έπρεπε σήμερα τουλάχιστον να είμαι ευδιάθετος, αλλά του κάκου.

Δένεσαι τελικά με τους ανθρώπους. Τους συμπαθείς ή όχι, θα τους ξαναδείς ή όχι .. άσχετο. Δένεσαι σε πείσμα όλων όσων λες όταν αποφασίζεις ν’ αλλάξεις περιβάλλον … έτσι κι εγώ, σήμερα είμαι πιο μελαγχολικός απο ποτέ.

Θα προτιμούσα να μη χρειαζόταν να φύγω, σε κάθε αποχώρηση κρύβεται νομίζω μια μικρή ήττα. Πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις και δεν έκανες, λόγια που έπρεπε να είχαν ειπωθεί, αλλά δεν ακούστηκαν ποτέ. (Ανασφάλειες;;;)

Λένε οτι σε κάθε χωρισμό πονάει περισσότερο αυτός που μένει πίσω. Να λοιπόν κι ένας μικρός χωρισμός στον οποίο ίσως ισχύει το αντίθετο … Λένε επίσης οτι όταν φεύγεις απο κάπου δεν πρέπει να γυρίσεις το κεφάλι και να κοιτάξεις αυτόν που μένει πίσω, γιατί τότε είναι υπόσχεση οτι θα γυρίσεις. Μάλλον θα κοιτάξω όμως όταν κλείσω την πόρτα πίσω μου.

Καλό Χειμώνα, παιδιά.

This entry was posted on Thursday, September 15th, 2005 at 4:01 pm and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.