Κορίτσια της συγνώμμης
Έχετε ακούσει το τραγουδάκι αυτό; Μιλάει για μια ιδιέταιρη κάστα κοριτσιών. Είναι κάποια κοριτσάκια κοντά, παχουλά, ρομαντικά γιατί ποτέ δεν τους δώθηκε η ευκαιρία να είναι “κακά κορίτσια”, οπότε ο ρομαντισμός τους είναι η μόνη διέξοδός τους απο μια πραγματικότητα την οποία δεν θέλουν να βλέπουν.
Πριν λίγο καιρό (ξανα) γνώρισα ένα απο αυτά. Ένα που δεν πίστευα οτι ανήκει στην κάστα, αλλά διαψεύτηκα πανηγυρικά - δυστυχώς.
Το κορίτσι για το οποίο μιλάω είναι πανέμορφο και τρισχαριτωμένο. Δεν είναι δυνατόν να μην την προσέξεις στο δρόμο, κι αν ακόμη δεν την δείς όταν περάσει απο κοντά σου σίγουρα θα γυρίσεις το κεφάλι λίγο μετά, με την αίσθηση οτι κάτι πολύ όμορφο έγινε, οτι κάτι υπάρχει τριγύρω, αλλά δεν μπορείς να βρείς ακριβώς τι …
Τη θυμόμουν απο μερικά χρόνια πίσω, 3 ή 4 νομίζω. Ένα κοριτσάκι στα 23, γεμάτο ελπίδα και ρομαντισμό και ιδεολογία και χρωματάκια και κέφι. Ήταν προνόμιο να την έχεις απέναντί σου, γιατί - χωρίς να προσπαθεί - έδινε ένα άλλο τόνο στη μέρα σου. Ποτέ δεν την είδα ερωτικά, αλλά την είδα γι’αυτό που ήταν.
Την ξαναείδα πριν λίγες μέρες και ακούγοντάς τη να μιλάει με μια στενή της φίλη, κόμπιασα. Στεναχωρήθηκα. Όλες οι προοπτικές, η ελπίδα, όλα αυτά τα οποία πραγματικά άξιζε να κερδίσει αυτό το κορίτσι φαίνονταν χαμένα .. καμμένα.
Κάποιος βρέθηκε, ο οποίος πήρε αυτό το κορίτσι και το μεταμόρφωσε απο αυτό που ήταν σε ένα λυπημένο, κουρασμένο πλάσμα, που δεν μπορεί να δεί στον καθρέφτη πόση ομορφιά και καλοσύνη κουβαλάει μέσα της. Κάνει μεγάλες, μελαγχολικές βόλτες σε έρημους δρόμους τα βράδια, ζεί και κινείται όπως και πρίν, αλλά απο απόσταση. Δεν είναι εκεί, κι ας είναι εκεί …
Υπάρχουν μικρά εγκλήματα για το οποία δε σε τιμωρεί ποτέ κανείς. Δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω για αυτό …
Πάρτε το χρόνο να κοιτάξετε τους ανθρώπους γύρω σας - ίσως ανακαλύψετε πράγματα που ποτέ δεν περιμένατε.
September 22nd, 2005 at 11:07 am
Καλά τα λες φίλε μου αλλά και εμείς δεν είμασταν κάποτε καλοσυνάτα, χαρωπά και γλυκά αγόρια; Το αγοράκι της μαμάς μας; Με τους καλούς μας τρόπους, με το καλοχτενισμένο μαλλί και το ατσαλάκωτο ντύσιμο; Και αργότερα ως έφηβοι, εμείς δεν είμασταν οι ρομαντικοι ιδεαλιστές που θα αλλάζαμε τον κόσμο; Και τι ακριβώς συνέβει στη πορεία και καταλήξαμε να είμαστε κυνικοί και ιδιοτελείς, να νοιαζόμαστε για την πάρτυ μας, να γελάμε με τις χαζορομαντικες και γλυκανάλατες ταινίες, μοναχικοι και μίζεροι; Πως μεταμορφωθήκαμε σε αυτά τα τέρατα;
Μήπως βρέθηκε ένα τέτοιο κορίτσι και μας έκανε την καρδιά σμπαράλια;
Βασικά δε χρειάζεται να παρατηρήσουμε γύρω μας. Μια ματιά στο καθρέπτη αρκεί …
September 22nd, 2005 at 11:32 am
… εεεε … εγώ έτσι είμαι ακόμα ρε κολλητέ
September 22nd, 2005 at 1:31 pm
Τι εννοείς “εγώ έτσι είμαι ακόμα ρε κολλητέ”; Κολαριστό παντελονακι και χωρίστρα; Βοήθεια!!