Καλη Μέρα :)
Δεν ξέρω πως και γιατί … αλλά σήμερα φαίνεται να είναι μια πανέμορφη μέρα.
Ξύπνησα σχετικά νωρίς, και - ας είναι καλά ο Αντρέας και τα γενέθλιά του - φόρεσα γαλάζιο πουκάμισο. Η μητέρα μου με αγάπησε ξαφνικά, έγινα ο χαμένος άσωτος γιός που επιστρέφει στη νόρμα του μητρικού κατεστημένου 
Τέλος πάντων … αυτές τις μέρες άλλαξα εταιρία, και το ταξίδι το πρωί μου παίρνει πάνω-κάτω καμμιά ώρα - μια πολύ καλή ευκαιρία να επισκευθώ τα πιο σκονισμένα μέρη της CD-ιέρας μου και να θυμάμαι τα φοιτητικά μου χρόνια και ακούσματα. Σήμερα είχε σειρά το soundtrack του Leaving Las Vegas. Ένα καταπληκτικό CD, στο οποίο ο Sting τραγουδάει κάποια παλιά jazz standards.
Με το CD ανα χείρας λοιπόν ξεκίνησε η περιπέτεια. Βγαίνοντας απ’την πολυκατοικία ανακάλυψα χαρούμενος οτι ο ήλιος δε μας ντράπηκε σήμερα. Κουκούλα κάτω στ’αμάξι άρα …
Στα πρώτα 3-4 τετράγωνα πέρασα δίπλα απο - μάλλον - όλα τα 17-χρονα κοριτσάκια του γειτονικού Λυκείου, και γεύτηκα απλόχερα χαμόγελα και κοιτάγματα-κατάγματα στην καρδιά μου. Αναρωτιέμαι πότε-πότε πως φαίνεται ο 29-χρονος yuppie μέσα στο γυαλιστερό κάμπριο στα λυκειόπαιδα .. αλλά ξεχνάω τη σκέψη όταν σκέφτομαι τι καντήλια θα κατέβαζα εγώ όντας στο Λύκειο, στον κάγκουρο ψευτο-κουλτουριάρη ψωνισμένο τυπάκο που περνάει ακούγοντας jazz δίπλα απ’τα κορίτσια που γουστάρω και μου κλέβει τις κοριστίστικες ματιές και τα χαμόγελα που δικαιωματικά μου ανήκουν… 
Στο δρόμο ανακάλυψα μια άδεια αρχή της Γαλατσίου … πρωτοφανές φαίνόμενο by any standard. Με δευτέρα-τρίτη στο κιβώτιο συνέχισα αργά το δρόμο μου, απτόητος απ’τον πειρασμό του άδειου δρόμου. Στην Αθήνα είναι καλό να μην τσιτώνεις την τύχη σου, και να απολαμβάνεις με μετριοπάθεια κάτι τέτοια απρόσμενα δώρα, γιατί δεν αποκλείεται ο Θεός των Κάποτε Άδειων Δρόμων ν’ακούσει το μαρσάρισμα και να θυμηθεί το δρόμο που ξέχασε, και μετά … game over.
Πέρασα το λόφο, κατηφόρησα προς την Κηφησίας σε μακάριους ρυθμούς οι οποίοι συνεχίστηκαν και όντας πλέον μέσα στην Κηφησίας - όπου δε μπορείς εκ των πραγμάτων να ακολουθήσεις διαφορετικούς ρυθμούς λόγω της κίνησης :) … και τελικά, μπήκα στη Β. Σοφίας.
Ώρα Ελλάδος: 08:45
Οι όμορφες εκπλήξεις δεν έμελλε όμως να σταματήσουν εδώ. Δουλεύω στη Μαβίλλη. Επί της Β. Σοφίας, υπάρχουν κάποια μέρη στην άκρη του δρόμου, απατηλές υποσχέσεις για εύκολο και γρήγορο parking, στη σκέψη και μόνο των οποίων οποιοσδήποτε Αθηναίος οδηγός θα ξεκαρδιστεί στα γέλια γιατί οι πιθανότητες να βρείς μια τέτοια θέση είναι κάτι λιγότερο απο ανύπαρκτες στο Αθηναικό πρωινό. Κι όμως. Πάρκαρα επι της Β. Σοφίας, ακριβώς απέναντι απο το κτήριο της εταιρίας …
Ώρα Ελλάδος: 08:51 …
Πέντε μετρημένα λεπτά αργότερα χτύπαγα το κουδούνι της εταιρίας. Τίποτα δε συνέβη.
Και τι περίμενα να συμβεί πριν τις εννιά άλλωστε, να υπάρχει κάποιος εκεί να μου ανοίξει;;;
Σε αυτό το σημείο, ο εγκέφαλος καλείται να αποδείξει οτι μπορεί να αναταπεξέλθει στο καινούργιο, στο εξωπραγματικά απρόσμενο … είναι αν θες μια άσκηση χαρακτήρα πλεόν στην Αθήνα να βρίσκεις τον εαυτό σου αντιμέτωπο με τόσες καλές εκπλήξεις σε τόσο μκρό χρονικό διάστημα, σε μια τόσο γκαντέμικη πόλη.
Οι επιλογές … απεριόριστες. Η απόφαση μια. Capuccino Freddo και τσιγάρο, στις εννιά παρά στο παγκάκι απένταντι απ’το συντριβάνι ( που δούλευε !!! ) στο κέντρο της πλατείας Μαβίλλη …
Ακούστε με τώρα, ω άνδρες Αθηναίοι … δεν πρέπει να υπάρχει πιο ακόρεστα ευτυχισμένη στιγμή, απο αυτή στην οποία τραβάς την πρώτη τζούρα απ’το τσιγάρο, ανάκατη με τη γεύση του καφέ στο στόμα, τυφλωμένος απ’τον ήλιο μετα απο τέσσερις μέρες συννεφιάς, κοιτώντας (προσπαθώντας να κοιτάξεις) τον κόσμο να τρέχει βιαστικός και αγχωμένος να πάει στις δουλειές του, γνωρίζοντας οτι … έχεις χρόνο ακόμα, δε χρειάζεται να βιαστείς. Έχεις όλη την άνεση να απολαύσεις τη στιγμή, αυτή τη μικρή στάλα ευτυχίας και ευδαιμονίας μέσα σε ένα κυκεώνα βιασύνης, βρωμιάς και καθημερινού, ασταμάτητου άγχους.
Κάτι τέτοιες σπάνιες στιγμές με κάνουν να σκέφτομαι οτι κάποτε, πριν αιώνες ίσως, αυτή η μίζερη, γερασμένη πόλη, ήταν μια φρέσκια, χαρούμενη, αιθέρινη παιδούλα στην οποία άξιζε να ζείς για να απολαύσεις το πρωινό της. Η καλύτερη στιγμή μιας πόλης είναι το ξύπνημά της.
Στη δουλειά τελικά μπήκε κατα τις 09:20 ένας νέος, ξυρισμένος, κουρεμένος, καλοντυμένος, με μάτια που γυαλίζουν πρόσχαρα συνειδητοποιώντας ότι .. έχω και το χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο-σπονδή στο Θεό του Αθηναικού Πρωινού, ένα θεό που τον έχουμε ξεχάσει πλέον αλλά υπάρχει, και μια στο τόσο καταφέρνει να κάνει τη ζαβολιά του, και να ξεφύγει απ’το κελί του για να κάνει τη μέρα ενός μοναδικού τυχερού ανθρώπου όμορφη …
Ίσως αύριο να είναι και η δική σας σειρά. Κι αν όχι αύριο, ίσως μεθαύριο, ή την επόμενη μέρα. Μην τα παρατάτε παιδιά, η ομορφιά είναι στις λεπτομέρειες που μας έχουν μάθει να μην προσέχουμε.
Πολύ καλή μέρα σας.