Τελικά …
… είμαι μαλάκας.
Ξύπνησα σήμερα πολύ, πολύ, πολύ τσαντισμένος με τον εαυτό μου. Και περισσότερο ακόμα απογοητευμένος . Παγιδευμένος, ασφυκτιώ μέσα στα στενά μαλακισμένα πλαίσια του ηλίθιου χαρακτήρα μου, που αρνείται με απίστευτο πείσμα να κάνει έστω και τη μικρότερη υπέρβαση, να απλώσει το χέρι πέρα απο τη γυάλα του ασφαλούς και να πάρει το ελάχιστο ρίσκο.
Σε όλο το δρόμο προς τη δουλεία σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να ήμουν σε ένα άδειο δρόμο με πολλές στροφές και να ΛΙΩΣΩ το αυτοκίνητό μου, ώσπου να φτάσω στο αδιέξοδο που θα το βουλώσω στον τοίχο. Να πάρω την κιθάρα μου και να σπάσω κάθε μια χορδή .. μια-μια … να κάψω τον ενισχυτή και τελικά να τη σπάσω στον τοίχο … αν όχι στο κεφάλι μου.
Αυτός είμαι λοιπόν .. ένας χαμένος, μίζερος, ηλίθιος τυπάκος, που προτιμά να αυταπατάται σε ασφαλείς φαντασιώσεις μεγαλείου επειδή έγραψε μερικές γραμμές καλού κώδικα, 2 κειμενάκια του συρμού σ’ ένα site που στην τελική δεν έχει καμία σοβαρή σημασία για οποιονδήποτε, έχει ένα όμορφο αυτοκίνητο, και χαίρει της εκτίμησης κάποιων ανθρώπων οι οποίοι απλώς δεν έχουν κοιτάξει αρκετά βαθιά για να δούν την αλήθεια.
Αφήστε με λοιπόν σήμερα στη μίζερη μαστουρωμένη γωνίτσα μου της λήθης, γιατί δε μου αξίζει τίποτα περισσότερο. Κι όταν μου το προσφέρουν, θα αρνηθώ να το πάρω, αυτάρεσκα ικανοποιημένος με το οτι θα μπορούσα να το είχα παρει ! Σκατά στα μούτρα μου …
Δε θέλω να γράψω περισσότερα γι’αυτο. Θέλω να χαθώ στη δουλειά μπας και ξεχάσω τι μαλάκας είμαι.
Καλή μέρα σας …
October 14th, 2005 at 1:38 pm
Σιγα και μη σε αφήσουμε στη μιζερη γωνιά σου! Εσύ μέχρι χτες δε μας έλεγες πόσο ωραία είναι Αθήνα με τις γωνιές της και τα μαγαζιά της και τα Jazz&Jazz της; Τώρα σε επιασαν τα υπαρξιακά σου… ε λοιπόν, ξέχνα τα. Και αν θες να σε πληροφορήσω, χαίρεις την εκτιμηση μου αλλά νομιζω ότι μπορεί και να με πλήγωσες με την αναφορά σου ότι δεν έχω κοιτάξει βαθιά να δω την αλήθεια. Δηλαδή, ένας άσχημος ύπνος και ενα ασχημότερο ξύπνημα σου έδειξαν την αληθεια; Μπορείς να τη μοιραστείς μαζι μας αν θες : - )
Αυτά!
October 17th, 2005 at 4:32 pm
Πρώτο : Το να κρίνω αν είσαι μαλάκας ή όχι δεν είναι αρμοδιότητά μου αλλά δεν είμαι και αντικειμενικός επειδή είσαι φίλος μου, κι αυτά που μας σούρνεις τ’ ακούω βερεσέ. Αν δεν τ’ ακούσουμε εμείς, ποιος θα τ’ ακούσει;
Δεύτερο : Ο φόβος της απόρριψης, φίλε μου, είναι σημαντικός και υπαρκτός. Δηλαδή να μας συγκρίνουν μ’ ένα πρότυπο και να μας απορρίψουν. Το ζήτημα είναι αν κι εσύ παραδέχεσαι αυτό το πρότυπο. Παραδέχεσαι το στερεότυπο του άντρα κυνηγού και κάνεις πάντα την πρώτη κίνηση; Επιβεβαιώνεις το βαρβάτο άντρα που κάθεται ακόμα και στα μπάζα για να μην τον πουν μαλάκα οι κολλητοί του;
Μήπως παίζεις σε άλλη κατηγορία, των ανθρώπων που ζουν με κριτήριο τις δικές τους επιθυμίες κι όχι τα σταθμά της κοινωνίας, που ζουν για τον εαυτό τους κι όχι για τους γύρω τους; που συμπεριφέρονται όπως αισθάνονται κι όχι όπως επιβάλλουν οι κανόνες των άλλων; Ξέρεις, αυτό κρύβει και μια μικρή παράνοια. Τη στιγμή που καταφέρνουμε να δώσουμε το σχήμα μας στους άλλους εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποιούμε ότι αυτό το καλούπι μας πνίγει και πασχίζουμε να το αλλάξουμε.
Τρίτο : Αν φοβάσαι την απόρριψη, παίζεις αλλιώς. Σαν πρωτότοκος μ’ έμαθαν να παίζω με τους κανόνες για ν’ ακούν τα μικρότερα αδέλφια μου. Έγινα δούλος του ΄΄μπράβο΄΄. Αν κάνω κάτι και μου πεις ΄΄μπράβο΄΄, θα το ξανακάνω. Αν δεν μου πεις, τα παράτησα. Αυτό λέγεται ΄΄παίζω με τους κανόνες των άλλων΄΄ και στο αναφέρω για να μη νομίζεις ότι το παίζω έξυπνος. Να καταλάβεις ότι μετά από τρία δύσκολα χρόνια που μου πήρε το μεταπτυχιακό κατάλαβα ότι το έκανα όχι γιατί το ήθελα αλλά επειδή είμαι ψώνιο και δεν μπορεί ο καλύτερος μαθητής και ο επιμελής φοιτητής (για να μην πω φυτό) να μην κάνει MSc τη στιγμή που κάνει η κουτσή Μαρία. Δεν τα κλαίω τα χρόνια μου, έγινα καλύτερος άνθρωπος. Μπορεί να ήταν και τα πιο ουσιαστικά χρόνια της ζωής μου.
Τέταρτο : Το ωραίο σου αυτοκίνητο δεν μου λέει τίποτα, έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να βγω άνετα. Οι κώδικές σου επίσης. Χαίρομαι που τα έχεις, αν είναι προϋπόθεση για την ψυχική σου υγεία. Το ζυμάρι της ψυχής σου όμως δεν τα έχει ανάγκη αυτά για να είναι ευωδιαστό. Μια βόλτα στο Καβούρι μ’ ένα ωραίο αμάξι είναι απολαυστική επειδή είναι κι ο φίλος μου εκεί και λέμε αλήθειες. Τη νοστιμιά σ’ ένα φαγητό τη δίνει το αλάτι. Φαίνεται το αλάτι στο τέλος; Όχι.
Οι δικοί μου οι κανόνες αναζητούν ανθρώπους με ελαττώματα, μακριά από μένα οι τέλειοι.
February 7th, 2006 at 8:17 pm
na, ayto ennooysa otan elega oti moy thymizeis emena prin apo 7 xronia…akribws oi idies skepseis, akribws h idia epithetikothta me ton eayto moy….ti na pw….elpizw na erthei kai gia sena h stigmh poy ola ayta tha soyu fainontai poly, poly makrina…aisiodoksia panw apo ola