anjelinio

Όλο και πιο συχνά συναντώ “καθημερινούς” ανθρώπους, για τους οποίους η σχετικά συχνή χρήση “ελαφρών” ναρκωτικών είναι πλέον συνηθισμένη.

Κοινωνικά ή οικονομικά, η γκάμα τέτοιων ανθρώπων δεν είναι καθόλου περιορισμένη, και περιέχει ενθρώπους απο όλα τα κοινωνικά στρώματα και διαβαθμίσεις κάθε είδους.

Αυτό που μου κάνει την περισσότερη εντύπωση όμως, είναι η μερίδα εκείνη ανθρώπων οι οποίοι είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου, με καλές δουλειές και μια κάποια οικονομική επιφάνεια - οι νεο-yuppies αν θεωρείτε τον όρο δόκιμο.

Όλα αυτά μου θυμίζουν τον όρο “weekend junkies” που άκουσα κάποτε στην Αγγλία. Αναφέρεται σε ανθρώπους οι οποίοι κατα τη διάρκεια της εβδομάδας ζουν και εργάζονται πολλές ώρες, δωσμένοι στο καλό της εταιρίας τους. Και τα Σαββατοκύριακα .. . “τα σπάνε“. Πέντε η ώρα απόγευμα Παρασκευής δε θα βρείτε άδεια πάμπ στην Αγγλία. Στις 8 θα δείτε τους πρώτους μεθυσμένους να γυρνάνε σπίτι για ένα γρήγορο γεύμα και … στις 2:30 θα τους δείτε να παίρνουν το τελευταίο ποτό κι ένα μπουκάλι νερό για να τους κρατήσει στα πόδια τους για τα “επόμενα“. Και το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο συνεχίζει σε αυτούς τους ρυθμούς.

Κι αναρωτιέμαι … “καμμένοι” κατα τη διάρκεια της εβδομάδας, “καμμένοι” και το Σαββατοκύριακο … γιατί να δέχεται κάποιος να ζεί έτσι;

Το επόμενο πράγμα που σκέφτηκα είναι οτι πλέον τα ήπια ναρκωτικά είναι τόσο διαδεδομένα, που η νομοθεσία εναντίων τους φαίνεται απλώς .. παροχημένη. Θυμήθηκα κάποτε το μάθημα της κοινωνιολογίας στο Λύκειο. Στο Δεύτερο κεφάλαιο, στους “Θεσμούς” το έλεγε ξεκάθαρα … “ένας τρόπος δημιουργίας ενός θεσμού είναι η συνεχής επανάληψή του ανεπίσημα, εως την επίσημη θεσμοθέτησή του” … η επόμενη σκέψη ήταν “εφ’όσον η ανθρωπότητα απ’αιώνων προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφύγει απ’την πραγματικότητα, και οι αντι-ναρκωνόμοι υπάρχουν μόλις τα τελευταία 50 χρόνια, πόση περισσότερη επανάληψη χρειάζεται;;;” … τι να πείς .. και τι να μην πείς. Μπορώ να γίνω στουπί στο μεθύσι οπουδήποτε, μέχρις αναισθησίας και πλύσης στομάχου, έχοντας σκοτώσει και κανα-δύο περαστικούς στην παραλιακή στο δρόμο μου για το σπίτι λίγο πριν παρκάρω σε κάποιο τοίχο που δεν είδα γιατί είμαι τύφλα … αλλά δεν μπορώ να πιώ ένα τσιγάρο στην ησυχία του σπιτιού μου με δύο φίλους καθώς βλέπουμε μπάλα …

Δε θέλω να πάρω θεση στο θέμα. Απλώς με βάζει σε σκέψεις η υποκρισία του επίσημου κράτους, και οι αιτίες της άνθισης της χρήσης ελαφρών ναρκωτικών στις μεγαλύτερες των 27 ηλικίες.

Καλή μέρα σας.

This entry was posted on Monday, October 24th, 2005 at 10:46 am and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.