Στο Metropolitan Museum of Art, part 1
Βρέθηκα στο Metropolitan Museum of Art σήμερα. Είναι ένα τεράστιο, νεο-κλασσικό κτήριο, στο οποίο έχουν δέσει καταπληκτικά το κλασσικό με το μοντέρνο … μεγάλοι χώροι, με γυάλινες οροφές, και βιτρίνες απ’ όπου μπορείς να δείς το Central Park το οποίο περιτριγυρίζει το κτήριο.
Χωρίς να το ξέρω, υπήρχε αυτόν τον καιρό μια έκθεση αφιερωμένη στον Van Gogh, έναν ιμπρεσσιονιστή ζωγράφο, τον οποίο εγώ ήξερα μεν κατ’ όνομα, αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να δώ τα έργα του, πλήν λίγων.
Πραγματικά, αυτά τα έργα τα χαμένα στους αιώνες κρύβουν μια βαθιά μελαγχολία καθώς σε κοιτάνε βυθισμένα στη σιωπή πίσω απ’τη βιτρίνα … προσωπογραφίες σε άσπρο-μαύρο, πρόσωπα βασανισμένα που σε κοιτάνε στα μάτια με τα μάτια τους απο κάρβουνο, και βλέπουν λές την ψυχή σου. Τι μπορείς άραγε να κρύψεις απ’το βλέμμα σε αυτά τα έργα … τι μπορείς να ξέρεις που αυτά δεν έχουν δεί στους αιώνες που έχουν περάσει, και τελικά … ποιός παρατηρεί ποιόν, αναρωτιέμαι …
Με πλημμύρισε μια βαθιά μελαγχολία στην αίθουσα του Van Gogh. Αισθάνθηκα πραγματικά ένα κόμπο στο λαιμό μου, κι έφυγα, πρίν καν προλάβω να πώ στο πανέμορφο κορίτσι που ζωγράφιζε μπροστά μια σκοτεινή φιγούρα μιας γυναίκας που έκλαιγε, τι πραγματικά όμορφη αντιγραφή είχε κάνει. Αναρωτήθηκα όμως, ανάμεσα στην εικόνα που αντέγραφε, και την εικόνα της ίδιας να ζωγραφίζει, τί αξίζει περισσότερο να παρατηρήσεις;
Νομίζω οτι η αξία αυτών των αντικειμένων που ταξιδεύουν ανέγγιχτα απ’ το χρόνο, είναι η δύναμή τους να σε κάνουν να παρατηρήσεις τη ζωή γύρω σου, όπως είναι τώρα. Στιγμές αιχμαλωτισμένες σε ένα πανί με κραγιόνια, που γίνονται αιώνιες. Η μαγεία της στιγμής είναι η ίδια, σε όποια εποχή κι αν βρίσκεσαι …
Έχω δεί όμως μόλις το ένα δέκατο των χώρων του μουσείου, και πρέπει να προχωρήσω. Γι’ αυτά τα έργα - τυχερά - ο χρόνος έχει παγώσει. Για εμάς τους υπόλοιπους όμως είναι αδιάλλακτος και μας καταδιώκει … πρέπει να συνεχίσω.