Στο Metropolitan Museum of Art, part 2
Στο αίθριο του μουσείου, υπάρχει ένα άγαλμα, κάποιου Γάλλου γλύπτη. Το ονομάζει Memoir, «μνήμη» ή «ανάμνηση» ( τα Γαλλικά μου δεν είναι και τόσο καλά … 
).
Είναι το άγαλμα μιας γυμνής κοπέλας, σκεπασμένη μισή με ένα σάλι, καθισμένη σε ένα ανάκλιντρο. Στο χέρι της κρατά ένα μικρό στρογγυλό καθρέφτη, στον οποίο όμως δεν βλέπει τον εαυτό της, αλλά κάτι πιο πίσω απο αυτήν.
Το πανέμορφο πρόσωπό της είναι μελαγχολικό, το βλέμμα της σε κάνει να μένεις καρφωμένος στη θέση σου, μην μπορώντας να κινηθείς, ούτε καν τα μάτια σου δε μπορείς να πάρεις απ’ τα λευκά, μαρμάρινα δικά της.
Το σώμα της είναι λεπτό, με τα Αναγεννησιακά μέτρα, όχι με τα σημερινά μας. Μου θύμισε το σώμα μικρής δεκαεννιάχρονης κοπέλας, που μόλις έχει ξεκινήσει το ταξίδι της στον ερωτισμό, λίγο πιο παχιά απ’ το τέλειο, με στρογγυλές γάμπες και λεία, μαλακή κοιλιά. Το ένα γόνατό της λυγισμένο, με μαρμάρινους μηρούς.
Υποτίθεται οτι το άγαλμα τονίζει την παροδικότητα της ομορφιάς. Η όμορφη κοπέλα κοιτώντας κάπου, αναλογίζεται το ότι η ομορφιά της θα χαθεί, οτι αυτό που βλέπει κάθε μέρα στον καθρέφτη γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και λιγότερο όμορφο, και την κυριεύει η θλίψη αυτής της απώλειας.
Δεν ξέρω αν όντως αυτή ήταν η πρόθεση του γλύπτη. Ξέρω όμως οτι εκατοντάδες χρόνια μετά το θάνατό του, εκατοντάδες χρόνια μετά απο τη στιγμή που αυτή η κοπέλα έχασε τελικά την ομορφιά της, κάποιος περαστικός σε μια χώρα που αυτή πιθανώς δεν ήξερε καν οτι υπάρχει, και απο μια χώρα την οποία αυτή δεν είχε δεί ποτέ, και σε μια εποχή που αυτή δεν ήξερε ποτέ οτι θα έρθει, έμεινε αποσβολωμένος για πολλή ώρα μπροστά στη μελαγχολία της μορφής της … φαντάζομαι οτι χαμογέλασε δύσπιστα όταν της είπε κάτι τέτοιο ο καλλιτέχνης, υποθέτωντας οτι απλώς προσπαθεί να την κάνει να αισθανθεί καλύτερα.
Αλήθεια, πόσο θα ήθελα να βρεθώ εκεί για μια στιγμή, να της χαιδέψω τα μαλλιά και να της πώ οτι είναι αλήθεια. Υπάρχει κάτι το πολύ γλυκό στο ντροπαλό χαμόγελο της ικανοποιημένης ματαιοδοξίας μιας νεαρής γυναίκας …