Το χαμόγελο μιας γυναίκας …
Σε ένα προηγούμενο post έγραψα «Υπάρχει κάτι το πολύ γλυκό στο ντροπαλό χαμόγελο της ικανοποιημένης ματαιοδοξίας μιας νεαρής γυναίκας» …
Αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Σκέφτηκα τον τρόπο που χαμογελά μια γυναίκα, καθώς διανύει τα διάφορα στάδια της ζωής της.
Μικρό κορίτσι έχει το ενθουσιασμένο, απονήρευτο, παιδικό χαμόγελο των δώδεκα χρόνων της. Ο κόσμος είναι μια μεγάλη έκπληξη, κάθε στιγμή ευκαιρία για παιχνίδι και γέλιο, δεν έχει καμία συναίσθηση της δύναμής της. Τα πάντα είναι ένα κοριτσίστικο όνειρο, σε αποχρώσεις του ανοιχτού γαλάζιου και του ρόζ.
Στα είκοσι, έχει τη χάρη της ελαφίνας. Ποζάρει μπροστά στον καθρέφτη, προσπαθώντας να μοιάσει στη femme-fatale ώριμη ερωτικά γυναίκα που έχει δεί, βγάζει τον εαυτό της φωτογραφίες στην παραλία ποζάροντας αυτάρεσκα, όσο κι αν ξέρει οτι κανείς ποτέ δε θα δεί τη φωτογραφία. Θέλει να επιβεβαιωθεί στον εαυτό της προτού επιβεβαιωθεί απο τους άλλους.
Το χαμόγελό της είναι ντροπαλό μετά το ερωτικό κομπλιμέντο. Κοκκινίζει, και η καρδιά της πεταρίζει συνειδητοποιώντας οτι είναι όμορφη. Σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της όταν φιλάς τα χείλη της.
Δέκα χρόνια μετά, χαμογελά μητρικά στο νεαρό, ατσούμπαλο, χαζεμένο νεαρό εραστή της, καθώς αυτός σηκώνεται να ντυθεί. Προσπαθεί να δείχνει μεγαλύτερος απ’ ότι είναι, αντάξιος της γυναίκας η οποία του έδωσε τη νύχτα της ζωής του. Αυτή χαμογελά, αναγνωρίζοντας τις σκέψεις του καθώς τελικά σκουντουφλάει προσπαθώντας να δείχνει σοβαρός και μακρινός φορώντας το παντελόνι του, καθώς αυτή έχει μείνει γυμνή μισοσκεπασμένη με το σεντόνι, και τον παρατηρεί. Δεν υπάρχει τίποτα πρόστυχο στο χαμόγελό της. Είναι το μελαγχολικό χαμόγελο που αναγνωρίζει την αθωότητα, και λυπάται για τη μετέπειτα απώλειά της …
Λίγα χρόνια μετά, γυρίζει με θολά μάτια και χαμογελά στον τριαντάρη άντρα της, καθώς το νεογέννητο μωρό της βυζαίνει αχόρταγα, με μισάνοιχτα μάτια, ναρκωμένο λες στη θέρμη του στήθους της. Τραβάει τα μάτια της και συναντά τα δικά του, και αισθάνεται ολόκληρη και ευτυχισμένη. Δεν προλαβαίνει έτσι να δεί τη μελαγχολία που τρυπώνει στα μάτια του πατέρα, καθώς συνειδητοποιεί οτι η πανέμορφη μητέρα πλέον αγάπη του δεν είναι ολότελα δικιά του. Είναι πλέον δεύτερος στη σκέψη της, θα δέχεται τα φιλιά και την αγκαλιά και το βλέμμα της μόνο μετά απο αυτό το μικρό, παράξενο αβοήθητο πλασματάκι που κρατάει στην αγκαλιά της. Ίσως σκεφτεί οτι ένα μέρος του ίδιου υπάρχει σε αυτό το μικρό πλάσμα, ίσως το αγαπάει τόσο γιατί είναι και δικό του παιδί.
Και θα βρεί λίγη παρηγοριά σ’ αυτή τη σκέψη …
Σκέφτομαι τώρα, ότι σε όλη μας τη ζωή τα αρσενικά κυνηγάμε αυτό το χαμόγελο της μιας γυναίκας. Και το βλέμμα της στο δικό μας. Αν υπάρχει θεός και παράδεισος, ένα κομμάτι του είναι βαθιά κρυμμένο μέσα σ’ αυτά τα ερωτευμένα μάτια μιας Μοναλίζας.
Ή ίσως απλά αυτή η Νέα Υόρκη έχει αρχίσει να με επηρεάζει πάρα πολύ πλέον …