anjelinio

… παρκάρωντας στην άκρη του θεοσκόταδου δρόμου, νόμιζα ότι με φέρανε σε λάθος μέρος.

“Θα περπατήσουμε λίγο, γιατί το μονοπάτι είναι χάλια, και δεν πάει τ’ αμάξι σου …” είχε πεί ο Σταύρος.

Έτσι, ανάψαμε ένα φακό (!!), και βγήκαμε στο μονοπάτι (τέως χωματόδρομος, αλλά έβρεξε πριν 1-2 μέρες …). Παντού λάσπη, λακούβες και … σκοτάδι. Αλλά ο σκοπός είναι ιερός και αγιάζει τα μέσα.

Λίγο παρακάτω, βλέπαμε ένα φωτισμένο, σχεδόν ερείπιο κτίσμα, σα μεγάλη αποθήκη. το εργαστήριο του Jurgen, του ξυλουργού. Ήχος απο τύμπανα και φωνές στην ατμόσφαιρα, προδιάθεση οτι κάτι καλό θα γίνει στο τέλος του μονοπατιού.. Φτάνοντας εκεί, ανοίξαμε την πόρτα, και είδαμε …

… μια πρόχειρη σκηνή, τύμπανα, μπάσσο, κιθάρα, 2 σαξόφωνα, κρουστά… κι ο Jurgen στο μικρόφωνο ! Κυρίες και κύριοι, το party am Jurgens έχει αρχίσει και κρατεί καλά !!!

Μπήκαμε μέσα, κάτω απ’τους ήχους του Sympathy for the Devil… “Pleased to meet you, hope you’ll guess my name ..” ο Jurgen προφανώς τραγουδάει πάρα πολύ καλά, η μπάντα απο πίσω γουστάρει, και τα σπάει δίχως κανένα δισταγμό Τριγύρω, το πλήθος είναι μια έντονη πολυ-πολιτισμική έκπληξη. 30-άρηδες Γερμανοί, πλήρεις με τις γυναίκες και τα - πολλές φορές νεογέννητα - παιδιά τους, τυπάκια “Λέσσια”, με μάλλινα πουλόβες και άκρατες hippie τάσσεις, ο Μπάμπης ο σκύλος, μεγάλος και με τρελλή γούνα, προφανώς ο πιό ευχαριστημένος θαμώνας καθώς όλοι σταματήσαμε να τον χαιδέψουμε, και νεαρά “τοπικά” rock τυπάκια, που δεν γλύτωσαν απ’τις επιρροές του κόσμου που μαζεύει ο τόπος …

Η μπάντα συνέχιζε να παίζει … “Brown Sugar” και Rolling Stones, Beatles, Blues jam sessions, αλλαγές στα όργανα και τις θέσεις, Jimmy Hendrix και “Hey Joe” .. Το κέφι έχει ανάψει, τα πρόσωπα είναι κοκκινισμένα και χαρούμενα, και η μπάντα συνεχίζει να παίζει … το εξαίρετο catering με μπριζόλες, ψητά κοτόπουλα, σαλάτες και σάλτσες έχει αναλάβει ο Γιώργος ( εγώ και ο Αργύρης τον ευχαριστούμε και πάλι για τα δώρα του, σαν νέος άγιος βασίλης μας περιποιήθηκε απίστευτα στην ταβέρνα του πρίν λίγο καιρό… ) και η κυρά-Μαρία - Ταβέρνα/Μάνα, η καλύτερη της περιοχής !

Όπως άρχισα να καταλαβαίνω το καλοκαίρι στα camping, και κατάλαβα πλήρως τώρα, στη Λακωνία, λίγο έξω απ’το Γύθειο, σε ένα μέρος που το λένε Βαθύ, έχει δημιουργηθεί μια κοιτίδα ανθρώπων, οι οποίοι αποφάσισαν να το δούν πιο χαλαρά το πράμα … και μαζεύτηκαν εκεί, και κάνουν δουλειές με τα χέρια τους, παίζουν μουσικές, βλέπουν σινεμά, και ζούν μια ήρεμη και ευτυχισμένη κατα τα φαινόμενα ζωή.

Ο Jurgen είναι ξυλουργός. Γερμανός, αποφάσισε ν’αφήσει τα τσιμέντινα δάση της Γερμανίας, και να ζήσει εδώ. Η Milly, γλύπτρια κατα τ’άλλα είναι κι αυτή εδώ. Η φωνή της στο “What’s going on” ήταν απίστευτη !

Λοιπόν, ανακαλύπτω το πόσο απρόβλεπτο μπορεί να είναι ένα μέρος. Βρέθηκα στο Βαθύ Γυθείου, Πρωτοχρονιά, σε μια αποθήκη στο μέσο του πουθενά, να παρακολουθώ ένα live jamm session ανάμεσα στο πιο πολύχρωμο και παράταιρο κοινό που θα περίμενε ποτέ κανείς, ειδικά σε αυτό εδώ το μέρος.

Το ότι την επόμενη κιόλας μέρα είμαι σε ένα υπολογιστή, λιγότερο απο ένα χιλιόμετρο μακριά, πάνω σε μια adsl γραμμή και γράφω αυτό το κείμενο μπορεί μόνο να μου προκαλεί ακόμη περισσότερη έκπληξη. Μα τι σκεφτόμαστε εμείς στην Αθήνα, αναρωτιέμαι … η ζωή είναι αλλού τελικά

Καλή χρονιά μας παιδιά, τελικά … εκεί που δεν το περιμένεις, τα πιο όμορφα πράγματα μπορεί να σου συμβούν. Ίσως μέσα σε τούτη τη νέα χρονιά κιόλας, ποιος ξέρει …

Φιλιά !

This entry was posted on Sunday, January 1st, 2006 at 8:51 pm and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.