Και τώρα, τί ;
Κάθομαι και χαζεύω τη φωτογραφία, και δεν ξέρω τι να πώ … ίσως “μη με κοιτάς έτσι, δε φταίω εγώ σε τίποτα - μάλλον - , δε μου αξίζει ότι συμβαίνει, δεν έχω την καρδία πλέον για τέτοια ζόρια“.
Κάθομαι κι ακούω Paul Weller, και κοιτάω έξω απ’το παράθυρο, και δεν ξέρω τι να κάνω και τί να γράψω. “Wild Wood” λέει … ίσως μου χρειάζεται κι εμένα λίγο “άγριο ξύλο”, μπάς και στρώσω, μπάς κι εκτονωθώ 
Πάει ένας μήνας που έχω να γράψω. Πολύ δουλειά υποθέτω, πολύ λίγος χρόνος να βρείς κάτι να σε σπρώξει να γράψεις, ή καν να σκεφτείς. Νομίζω το συνήθισα, και μου φαίνεται πιο δύσκολο τώρα.
Τέλος πάντων, είναι κι αυτή η μικρή παράγραφος μια αρχή, υποθέτω …
Καλημέρα μας