Οι στάχτες μας θα κρύψουν τον ήλιο στις πισίνες σας …
Χτές το πρωί, ξεκίνησα να πάω στη δουλειά.
Μπήκα στο όμορφο μικρό μου cabrio, κατέβασα την κουκούλα, έβαλα τη χαλαρή μου μουσική και βγήκα στους δρόμους. Στην αρχή νόμισα ότι είχε μαζέψει σκόνη τ’ αμάξι, δεν άργησα όμως να καταλάβω ότι δεν ήταν σκόνη. Ήταν στάχτη. Στάχτη, που έκανε τον ουρανό κίτρινο και έδειξε πλέον το αληθινό χρώμα αυτής της πόλης, και του κόσμου που μένει σε αυτή.
Τριγύρω μου στη Λένορμαν έβλεπα κόσμο να ανεβάζει παράθυρα και να ανοίγει a/c. Να μη μπεί η στάχτη μέσα. Παραδόξως, δεν ξέρω κι εγώ γιατί, δεν έκανα το ίδιο. Σκέφτηκα οτι μου αξίζει το μικρό αυτό ντουζάκι στη στάχτη, οτι π ρ έ π ε ι να βλέπω αυτό που κάποτε ήταν δέντρα και φύλλα και δροσιά να αιωρείται τριγύρω μου, και να κατακάθεται πάνω μου και στο αμάξι μου, και στο σπίτι μου, και στα μαλλιά μου. Κάτι σαν αρχέγονη ιεροτελεστία κηδείας.
Βάρεσα το 8-ωράκι μου αμίλητος, σκεφτόμενος πόσο ανούσιο είναι αυτό που κάνω, τη στιγμή που το 70% του καθαρού αέρα αυτής της πόλης είναι πλέον παρελθόν. Και μετά γύρισα απο το πατρικό μου, στο οποίο παίζουν 3 a/c, 24×7, για να παρακολουθήσω τη μάνα μου να σφουγγαρίζει τη βεράντα που είχε γεμίσει στάχτες. Μου φάνηκε σα να ξεπλένεις το αίμα μετά απο φόνο, πιστεύοντας ότι έτσι ίσως ξορκίσεις το κακό, ότι αν δεν το βλέπεις, δεν έγινε ποτέ.
Σήμερα ο μεσημέρι παρακολούθησα τη μικρή αδερφή μου να βλέπει σε κάποιο μεσημερινάτικο το πόσο ωραία είναι η πισίνα του Μίου-μπίου ή όπως αλλιώς το λέγανε, και να ανάβει a/c τη στιγμή που έξω είχε 25 βαθμούς το πολύ. Και το βράδυ παραλιακή για ποτάκι.
Ντρέπομαι. Ντρέπομαι που υπάρχω και ζώ σε αυτή την πόλη. Ντρέπομαι που έμαθα ότι καήκαν τα πάντα στις 11 το βράδυ, γιατί άλλαζα λεκτικά σε κάποιο wizard του κ*λου, για να έχω στο τέλος του μήνα το χοντρούλι μισθό μου. Ντρέπομαι που ζώ σε μια χώρα που τις επόμενες μέρες αυτής της μοναδικής καταστροφής δεν έχει κυρήξει τη χώρα σε πένθος. Που οι φαντάροι δε βαράνε σκοπιές με το όπλο υπομάλλης. Που φορείς υπεύθυνοι ή ανεύθυνοι δεν έχουν βγεί στα κανάλια να ζητήσουν συγνώμμη, και όλοι θέλουν να πιστεύουν οτι αυτό ήταν … act of God ή κάτι τέτοιο, οτι δε θα μπορούσαμε να το είχαμε εμποδίσει.
Όλοι, μα όλοι μπορούμε να θεωρούμε ότι μερικά καμμένα πεύκα τα κάψαμε με τα χεράκια μας. Είμαστε ένας αδιάφορος, αδικαιολόγητος λαός που του αξίζει ότι κι αν πάθει. Απαθείς, ανεύθυνοι γκρινιάρηδες, τουρκόσποροι χωρίς ίχνος πολιτισμού. Ίχνος. Για κάθε καμμένο ελάφι, θα έπρεπε να καίμε 5 Αθηναίους.
Συγνώμμη αν σας έριξα ίσως λίγο τη διάθεση. Κάπου έπρεπε να τα γράψω όλα αυτά για να μην αρχίσω να σπάω τα πράγματα γύρω μου. Πάω να παίξω καμμιά κιθάρα στα παιδιά ενός κολητού, μπας και ηρεμήσω λίγο, και ίσως να ξεχρεώσω λίγο απο το βαρύ χρέος που τους έχω αφήσει ώντας κι εγώ ένας απο όλους μας.
Τα λέμε στη δεντροφύτευση …