anjelinio

Είναι η Σεσίλ. Γύρω στα τριάντα, άφησε το χώρα της και ήρθε να ζήσει στην Ελλάδα απο .. αγάπη. Όταν αυτό χάθηκε, έμεινε μια γύναικα. Σοβαρή, συγκρατημένη, σωστή. Δεν άξιζε νομίζω την πληγή που της άφησε η χώρα μας. Εξαρχιώτισσα, έκανε μαθήματα υποκριτικής στο Νοσότρος, κυκλοφορεί σε αυτούς τους κύκλους κι οι φίλοι της που γνώρισα με έκαναν να σκεφτώ τις δικές μου επιλογές απο άλλη προοπτική.

Και γραφει C σε embedded devices …

Είναι κι η Σάρα. Θα εκπλαγώ πάρα πολύ, άν κάποτε γνωρίσω πιο καλή κοπέλα. Ιταλιδούλα στα 24 – 25, μόλις τελείωσε το παν/μιο, και ήρθε εθελοντής στην Ελλάδα σε κάποια περιβαλλοντική οργάνωση. Χαρούμενη, ικανοποιημένη με τα ελάχιστα, δεν απαιτεί ποτέ και τίποτα. Προσέχει τα μικρά πράγματα, όπως όταν κλείνω το παράθυρο του αυτοκινήτου, και αφήνω δέκα πόντους για να μπαίνει αέρας … την επόμενη μέρα το κάνει αυτή για ‘μένα, καθώς σβήνω τη μηχανή του αυτοκινήτου. Una bona, bona ragazza, αν δε με απατούν τα καινούργια Ιταλικά μου 

Ταλαιπωρημένη κι αυτή λίγο, απο μια δύσκολη αγάπη την οποία διάλεξε η ίδια. Με την αθωότητα των 25 χρόνων της, την καλοσύνη στο βλέμμα. Κορίτσι που θές να αγκαλιάσεις όταν είναι στεναχωρημένο κι όταν είναι χαρούμενο. Της αξίζει μια γλυκιά, ήρεμη, τρελαμμένη, παράταιρη αγάπη. Ακριβώς όπως είναι κι αυτή. Κορίτσι νότιας Ιταλίας, που έχει δεί πως μαζεύουν τις μαύρες ελιές με τα πανιά και τα ματσούκια, όπως έκανε κι η γιαγιά και η μάνα και ο πατέρας μου. Ο πατέρας έτρεχε σε ράλλυ, και μου έδειξε φωτογραφίες απο αγώνες, με κάτι τουμπανιασμένα πανί-μικρα Φιατάκια τριανταετίας.

Κι είναι κι η Μαρί. Δεν πιστεύεις όταν μαθαίνεις οτι είναι μόλις εικοσι δύο χρονών. Το κορίτσι που κοιμάται σα μωρό στην παραλία, και μετά γυρίζει και χαζεύει σιωπηλή το δειλινό, και το βλέπεις στο βλέμμα της, το νιώθεις τριγύρω της ότι αυτά που δε λέει είναι τόσα πολλά, τόσο σημαντικά, που θα ήταν άδικο να μιλήσει για να στα πεί, όταν ένα απλό βλέμμα φτάνει.

Μου θυμίζει τσιγκάνα πριγκήπισσα, όχι απ’ τις δικές μας, παρά απο αυτούς τους αρχοντικούς τσιγγάνους της κεντρικής Ευρώπης. Τραγουδάει μόνη της γαλλό-γύφτικα τραγούδια, με παράξενα λόγια γεμάτα ιστορίες. Παίρνει το ποδήλατό της μαζί με τον πατέρα της, και κάνουν 300 χιλιόμετρα για να πάνε επίσκεψη στου παππού. Τραγουδάει στο γκρουπάκι που φτιάξαν’ με τον αδερφό της, αν και έχει πολύ ευαίσθητες φωνητικές χορδές και κάθε τόσο δε μπορεί να αρθρώσει λέξη. Καπνίζει μόνο στην Ελλάδα, κι η φωνή της έχει βαρύνει λέει. Το πιο όμορφο, σιωπηλό κορίτσι που έχω ποτέ γνωρίσει.

Μάλλον αυτό θα είναι το πρώτο post το οποίο θα μεταφράσω στα Αγγλικά. Γιατί θέλω να το διαβάσουν, δε θα βρώ ποτέ το θάρρος και την ευκαιρία να τους πώ αυτά τα πράγματα κοιτώντας ‘τες στα μάτια … – ο μαλάκας ε; Τι να κάνεις όμως, καθένας μας είναι δέσμιος του χαρακτήρα του κι αυτός είναι ο δικός μου. Είμαι ο Ζάκ Μαγιάλ, ζώ στο δικό μου μικρό κόσμο στο μυαλό μου και στην καρδιά μου.

Ήταν παράξενο τούτο το καλοκαίρι. Κάθομαι στη βεραντούλα μας στο σπιτάκι στην Ικαρία, καθώς τα κορίτσια μέσα βλέπουν γιαπωνέζικη ταινία, στα Ιταλικά, με Ιταλικούς υπότιτλους για να καταλαβαίνει η Μαρί.

Έκανα φέτος τη μικρή μου υπέρβαση, και δεν πήγα διακοπές με φίλους ή οικογένεια. Χρησιμοποίησα το e-mail της Ζωής, και ήρθα εθελοντής στην Ικαρία, να βοηθήσω κάποιους περιβαλλοντολόγους. Σ’ ευχαριστώ ρε Ζωή. Το κορίτσι που θέλει να δεί όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου, μου έδειξε το δρόμο για τον ερημικό Χριστό Ραχών στην Ικαρία. Ειρωνικό λίγο ε;

… δυστυχώς αυτό το κωλόπραμα το κομπιούτερ δεν έχει κάποιο emoticon που να θυμίζει θλιμμένο χαμόγελο. Σ’ ευχαριστώ ρε Ζωάκι. Επειδή θυμάσαι. Επειδή δεν έφταιγες για όσα έγιναν τελικά. Επειδή θυμάσαι τα όνειρά μου, ένα χρόνο μετά, πίσω απο τις δυό πράσινες θάλασσες που λές «μάτια».

Δεν ξέρω γιατί. Έχω ένα κόμπο στο λαιμό τις τελευταίες δύο τρείς μέρες. Στη σκέψη ότι θα αφήσω αυτό το μέρος, το οποίο δεν είναι κάτι ιδιέταιρο, αλλά έχει αυτά τα παιδιά, και τα υπόλοιπα στη Βάση, και θα γυρίσω πίσω. Δε θέλω. Δεν ξέρω αν δε θέλω να αφήσω το μέρος, ή τους ανθρώπους, ή απλώς δε θέλω να γυρίσω πίσω, σε όλα αυτά που άφησα πίσω πρίν 2 εβδομάδες. Μάλλον αυτό είναι, χωρίς αυτό να αναιρεί ούτε μια λέξη απο όσα έγραφα πρίν για τα κορίτσια. Δε μ’ αρέσει η ζωή που έφτιαξα τα τελευταία χρόνια με τη βλακεία μου και την επιμονή μου.

Σκέφτομαι να παραιτηθώ. When the going gets tough, the tough get going λένε. Ίσως ένας δύο μήνες στην ησυχία του δικού μου χωριού να είναι αυτό που πραγματικά χρειάζομαι.

Ίσως χρειάζομαι μόνο Χρόνο. Χρόνο να οργανώσω τις σκέψεις μου. Χρόνο να καταλάβω τί θέλω, γιατί αν και πάντα πίστευα ότι χρειάζομαι μόνο μια αγάπη, μάλλον έχω χάσει το δρόμο μου. Χρόνο να βρώ αυτόν που έχασα στην ξέφρενη πορεία μου ως εδώ. Χρόνο να δώ τι θα κάνω και μ’ αυτόν τον χαρακτήρα που έφτιαξα. Χρόνο.

Ίσως χρειάζομαι μόνο Χρόνο. Να ζήσω.

This entry was posted on Monday, August 27th, 2007 at 5:36 am and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.