Δεν υπάρχω, κι είμαι εδώ …
… το βρίσκω όμως πολύ πολύ δύσκολο. Μου μιλάνε, μου δίνουν δουλειά, και δεν ξέρουν ότι στην πραγματικότητα μιλάνε σε κάποιον που δεν είναι πια απέναντί τους.
Κοιτάω έξω απο το παράθυρο, και κάπου στη μαβίλλη βλέπω τον εαυτό μου να με κοιτάει. Και μου είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να μένω στη μέσα μεριά απο το τζάμι … για λίγες μέρες ακόμα.
Δεν είναι πια το σπίτι μου εδώ. Τι κάνω εδώ μέσα λοιπόν;
Υ.Γ. … α … και καλή χρονιά και τέτοια.