Back in the USSR …
Προχτές, το Σάββατο το βράδυ, έγινε κάτι που είχε να γίνει δέκα χρόνια.
Πήρα το μικρό μου συγκρότημα, και παίξαμε support σε κάτι φίλους σε ένα μαγαζάκι στο κέντρο της Αθήνας. Και παίξαμε καλά … πολύ καλά !
Αυτό το μικρό κατα τ’ άλλα πράγμα, με έκανε να κοιτάξω αλλιώς τον εαυτό μου. Τον τελευταίο χρόνο πίστευα ότι έχω γίνει ένας χαμένος άνθρωπος. Δίχως ενέργεια να κάνω και να τελειώσω οτιδήποτε. Αλλά μετα τη μικρή μου συναυλία άρχισα να το βλέπω αλλιώς.
Πρίν 9 μήνες, κάποια στιγμή αποφάσισα ότι πρέπει να βρώ ένα όμορφο σπίτι να μείνω πλέον μόνος μου. Κι ίσως ένα συγκρότημα να ξαναβρώ την ψυχή μου. Μου πήρε εννιά μήνες. Πέρασαν διάφορα σε αυτό το διάστημα. Παραιτήσεις, προσλήψεις, χαρές, απογοητεύσεις, ξάπλα, πήξιμο, ένα σωρό μαλακίες … πολλή δουλειά, λίγος χρόνος, κακή διάθεση … αλλά βλέπω τώρα ότι … το πάλεψα.
Δεν παραιτήθηκα, έσφιξα δόντια, και πάλεψα όπως μπορούσα - ακόμα και χωρίς να το συνειδητοποιώ … έδειξα χαρακτήρα. Και να, μετά απο εννιά μήνες αναζήτησης, ξαναβρέθηκα πάνω σε μια σκηνή με κόσμο απο κάτω, στο συγκρότημά μου, και παίξαμε ένα απόλυτα decent gig. Με 4 πρόβες. Κι όταν ο Μπάμπης είπε το “ο Anjelinio, ο βασιλιάς της πλατείας” … συνόψισε τα όνειρά μου των τελευταίων 2 χρόνων, τα οποία τελικά έγιναν πραγματικότητα.
Ήσυχα και αβίαστα, φαίνεται τελικά ότι ο χρόνος κυλάει στο δικό του μέτρο, το οποίο δε μπορείς ποτέ να αλλάξεις, ίσως ούτε καν να αντιληφθείς. Και στο τέλος όλων αυτών, είμαι περήφανος για το μικρό μας anjelinio, ο οποίος τελικά κατάφερε να κάνει έστω δύο μόνο απο τα όνειρά του πραγματικότητα. Γιάπης το πρωί, rocker το βράδυ, στο όμορφο σπίτι που κοίταγα και τρέχαν τα σάλια μου δύο χρόνια τώρα.
Τα κατάφερα ρε παιδιά, εκεί που δεν το περίμενα … τελικά αξίζω κάτι ακόμα. Ίσως και κάτι παραπάνω, ίσως … :]
Και σκέφτομαι τώρα - και απορώ πως δεν το είχα σκεφτεί ως τώρα - πόσο “ευχαριστώ” πρέπει να πώ στο Αννιώ. Το κορίτσι που χωρίς να με ξέρει με πήγε πέρσι σε μια συναυλία απο κάτι πιτσιρίκια, και θυμήθηκα τόσα που είχα ξεχάσει, και ξύπνησε το μικρόβιο μέσα μου και έγινε ότι έγινε. Χωρίς νά κάνει η ίδια τίποτα, μόνο με ότι θα έκανε έτσι κι αλλιώς, με έφερε φάτσα-κάρτα με τον εαυτό που είχα ξεχάσει ότι είχα.
Να ‘σαι καλά ρε Πηνελόπη/Τηλέκαφε … το δωμάτιο φωτίζει όταν είσαι μέσα, γιατί είσαι εσύ. Σε ευχαριστώ.
… τάδε έφη ο γερόλυκος ασπροτρίχης rocker, που στα τριανταδύο του κατάφερε να μην ξεχάσει πως είναι να είσαι δεκαεφτά. Με λίγη μόνο βοήθεια :)
Πάντα τέτοια μας !