Η απολογία ενός Άσωτου …
Τον τελευταίο καιρό οι απόψεις δείχνουν να συγκλίνουν στο χαρακτηρισμό μου. Είμαι ο Άσωτος Υιός - φούλ του άσσου, bullseye κτλ.
Στην παραβολή, όλοι διαλέγουμε τον εύκολο τρόπο να καταλάβουμε. Ο καλός, αγαθός γιός που στέκεται στην οικογένειά του, και ο άλλος, ο κακός. Ο Άσωτος. Αυτός που θα παρατήσει τα πάντα και θα πάει να βρεί τυχοδιωκτικά τη μοίρα του …
Δεν είναι εύκολο να είσαι ο καλός γιός. Δεν είναι εύκολο να μένεις πίσω, πιστός, δίχως ζωή δική σου, άρρηκτα δεμένος με την όποια οικογένεια ή ότι άλλο μπορεί να είναι αυτό.
Δεν είναι εύκολο να είσαι και ο Άσωτος. Ο Άσωτος είναι αυτός που είναι μόνος. Αποφάσισε να πάει να βρεί τη μοίρα του, χωρίς βοήθεια. Το Σωστό του και το Λάθος του, είναι δικά του. Έχει αφήσει τον εαυτό του ανοιχτό στην Κρίση.
Ο Άσωτος έχει θάρρος. Δε θέλει να βαρύνει κανέναν με το κόστος των αποφάσεών του. Θα σε βοηθήσει όταν το ζητήσεις, κι αν δεν είναι εκεί δε σημαίνει ότι έχει ξεχάσει.
Ο Άσωτος ξυπνάει μοναχός. Παλέυει όπως και όσο μπορεί, προσπαθώντας να μη χάσει το όνειρο απο τα μάτια του - να μη ξεχάσει. Και πολλές φορές αναρωτιέται και ζηλεύει τον καλό αδερφό, αυτόν που δε χρειάζεται να έχει έλεγχο της μοίρας του, κι έχει κάποιους να τον φροντίζουν και να ρωτούν τι κάνει.
Ο Άσωτος, έχει ψυχή … κι αυτή είναι η απολογία του.